نقد فیلم:منیر قیدی یکی از زنان فیلم اولی در جشنواره فیلم فجر درسال ۱۳۹۵ است. زنی در دهه چهل زندگی اش قصه ای را از جنگی نابرابر روایت می کند که با تمام روایتهایی که تاکنون انجام شده متفاوت است .نگاه به جنگ از منظر زنان و نشان دادن درونی ترین حالات آنان از عشق و انظار گرفته تا حسادت و تنهایی و اضطراب

روز ۱۴ خرداد ۱۳۶۸ غم سنگینی بر کشور سایه افکنده بود. غمی غریب در مصیبتی باور ناپذیر . اندوه این روز را مردم ما پیش از این تجربه نکرده بودند. این عزا رنگ دیگری داشت. رادیو و تلویزیون نیاز به نوع دیگری از برنامه داشت و موسیقی می توانست نقش به سزائی ایفا کند اما چه نوع موسیقی؟ این پرسشی بود که محمدعلی

“گردون” فرید می گوید من وقتی به دنیا آمدم قدم حدود یک و نیم متر بوده ولی الان قدم به شش متر هم رسیده است! از زمان کودکیم تا حالا فقط فرید و یک قفسی که وسایل بازیم داخلش هست و من بیشتر وقتxadها آنجا هستم و آزمایشاتی که روی من انجام میxadشده و تنها صدای مبهمی که از من خداحافظی میxadکند را به یاد دارم....